Beeld je in..

Het is zondag, 13u en de zon piept door de rolluiken..

Ik sta op, zet de oven aan en kruip weer in m’n bed..

Ik sta nog eens op, haal mijn warme broodjes uit de oven en zet me in m’n pyjama op een overdreven zonnig terras met zicht op een bende joelende kinderen in een speeltuin..

Ik werk m’n thesis af en enkele uren nadat ik m’n warme nest verliet, sta ik te volleyballen en te jongleren op een grasveldje naast de rivier, klinkt er gitaargetokkel en een mengeling van talen op de achtergrond en geeft de zon het beste van zichzelf!

Ik wil jullie niet jaloers maken (of misschien toch wel een beetje.. moehaha :p), maar ’t leven is hier nog altijd zaaaaalig! Eventjes was het lastig om te beseffen dat het werken geblazen is nu en dat kwam vooral doordat ik me op mijn kot niet echt “thuis” kan voelen. Mijn kotgenoten zijn vriendelijk, maar als ‘k eerlijk ben.. ’t zijn een beetje seuten en hun autistische trekjes komen alsmaar meer tot uiting! In tijden van “vakantie” is dat nie zo erg, maar helaas zit ik nu veel meer op m’n kot enja.. ik kan minder “vluchten” van m’n kotgenootjes! Maar ondertussen heb ik me erover gezet (al blijft het soms toch lastig.. geen leuk, ontspannend babbeltje of wat onnozelheid als korte pauze! ) en nu is het eigenlijk nog wel aangenaam om hier te studeren! Iedereen is in gang aan ’t schieten en samen pauzeren aan de rivier doet wonderen :)

Ik heb een hele hoop te vertellen, maar ben doodmoe! Dus dit berichtje wordt morgen aangevuld.. onder andere met een gastbericht van bezoek numero 6 ;)

En ziehier.. het langverwachte vervolg van dit blogbericht! Het saaie –maar soms ook bruisende- leven van een studerende student heeft me volledig in z’n macht ;)

Laat ik beginnen bij de verjaardag van m’n broertje op 20 april! Terwijl Pieter zich in België amuseerde met het-in-chronologische-volgorde-leggen-van-foto’s om zo de plaats van zijn kado’tje te ontdekken, was het hier in Salamanca weeral feest geblazen! Alle redenen zijn goe om een feestje voor te bouwen, ma deze keer gaven de Spanjaarden toch wel écht ’t beste van zichzelf: vroeger, tijdens de 40 dagen rond Pasen moesten de hoeren de stad verlaten en moesten dus eventjes aan de overkant van de rivier gaan wonen.. en rara, een week na Pasen gingen alle mensen picknicken aan de rivier om zo de hoeren op te wachten en hun massale terugkomst te vieren! Man, ik viel achterover toen ik het hoorde, maar zoals alle studenten –met de erasmussers op kop!- genoot ik van een zaaaaalig middagje aan de rivier!

De rest van die week was het vollen bak thesissen geblazen, maar met wat mentale steun van lotgenoten (die ik vooral in België heb moeten zoeken –met bijhorende tips: als kotgenoten je storen, moet je ze platknuffelen, onder hun bed steken en als ze dan opzwellen dan kunnen ze er niet meer vanonder- ;) hier geven er velen ’t op en gaan voor een tweede zit.. ma sinds ik zo van m’n grote vakantie hou, had ik een paar dagen zwoegen er wel voor over :p), heb ik het overleefd en ben ik nu al een weekje aan’t wachten op feedback van m’n begeleider!

En daaaaaan wachtte er een lekker druk verlengd weekend samen met Marieke op me! En zoals de traditie (of ik? :p) het wil heeft ze een gigantisch blogbericht geschreven :) buiten ’t feit dat het ook voor mij een zaaaaaalig weekend was en ’t besef dat –ook al zien we elkaar niet echt veel- altijd alles terug zo vertrouwd en grappig is als we elkaar zien, heeft Marieke zowat alles al in haar bericht staan :) veel leesplezier!

Holaa,
Hartelijk welkom bij het tweede gastoptreden op Hannes blog!
Ook ik had het genoegen eventjes te mogen vertoeven in het gezelschap van deze sympathieke onnozele doos…

Het begon allemaal in de luchthaven van Charleroi. Nadat ik mijn trolly weer eens op de lopende band had gelegd, merkte ik dat de meneer aan het schermpje deze keer wel heel erg lang de inhoud van mijn bagage bestudeerde. Hij riep er een van de anderen bij en ik hoorde ze zeggen “mais c’est une poire?” En ja hoor, na het doorzoeken van mijn bagage (ik hield mijn mond terwijl ik heel goed wist waar ze naar zochten natuurlijk :)), haalden ze er een peer uit. Crimineel dat ik ben, wou ik verdachte peren meesmokkelen naar het buitenland! Shame on me.

Aangekomen in Madrid, stond er me een lange zoektocht te wachten naar de metro, en eens deze gevonden, was het tijd om een kaartje te kopen. Zoals het een echte toerist betaamt, had ik enkel 50 euro op zak, terwijl het kaartje 2 euro kostte. Ik betaalde met 50 euro, zonder problemen… maar kreeg al mijn wisselgeld in stukken van 2 euro terug! Woeps, dat zijn wel véél muntstukjes om ijsjes mee te gaan eten…

Na veel gemetro en gezoek zag ik dan eindelijk Hannes verwachtingsvolle snoet opduiken :) en maakten we er een gezellig bijpraatavondje in Madrid van, vergezeld van een heerlijke en niet dure maaltijd! Me gusta España, alvast op culinair vlak!

De nacht in de jeugdherberg was niet bepaald rustig en de man aan het onthaal had dringend een zakdoek nodig, maar niets kon ons tegenhouden om vol energie te vertrekken naar Toledo! Een klein uurtje op de bus en we kwamen aan bij dit pittoreske stadje. De zon deed zijn werk, en het zicht was de moeite. Veel kerken gezien, en kleine duiven, ook wel eens mussen genoemd. Een hele fijne stad om gewoon de sfeer op te snuiven en te genieten van de zon!

De terugtocht naar Salamanca leek eventjes problematisch. De bus waar Hanne al een ticket voor gekocht had, bleek volzet te zijn, waardoor ik een uur later pas de bus zou kunnen nemen… Gelukkig bedachten we het geniale plan om eens aan de buschauffeurs te vragen of er geen plaats was vrijgekomen, en dankzij Hannes charmes en gevorderde Spaans (thank God) bemachtigde ik uiteindelijk het allerlaatste plaatsje op een van de bussen. Fioew!

Het binnenrijden in Salamanca maakte wel indruk op mij. Overal lichtjes, en in de verte de kathedraal, of wat het ook is… Mooi! Na nog een lekkere maaltijd op Hannes kot kozen we op tijd voor dromenland…Want zaterdag was Salamanca-dag! Het weer was dan wel niet meer zò schitterend als voordien, de stad mocht er wezen! Veel oude gebouwen in dezelfde stijl, en alles leek mij vooral zo gróót! (vooral de duiven, hihi) Van het plekje aan de rivier begreep ik bovendien volledig waarom het Hannes favoriet is… Scheun!

’s Avonds doken we eens het Spaanse nachtleven in. Na lekkere tapa’s te hebben gegeten – wat tussen haakjes niet eenvoudig is voor mensen met een keuzeprobleem als mezelf - gingen we naar een concertje van een soort jazzy groepje. De pianist/violist/multi-instrumentalist vonden sommigen onder ons best schattig, maar de plastieken blokfluit die hij op een gegeven moment naar boven haalde, deed toch net iets af aan zijn imago… In een (helaas misschien) opvallend Vlaams getint gezelschap verkenden we verder nog een aantal plaatselijke bars…

Zondag, de laatste dag (ooohh…), sliepen we uit en gingen dan gezellig nog een overheerlijke zumo drinken met de Belgische Sara en Dimitri, die bij haar op bezoek was. Na nog een leuke Spaanse regenbui – bij deze hadden we meteen alle soorten weer eens gehad - was het al tijd om naar huis te gaan (oooohhh…). Ik kreeg een lift van Dimitri, en zat samen met hem op het vliegtuig. Moe maar tevreden kwamen we aan in België, waar het voor de verandering nog eens keihard regende. (maar zeg het niet door aan Hanne!) Home sweet home!

’t Was kort en krachtig, maar ik weet nu dat mijn vriendinnenhart gerust kan zijn! Ze zit daar goed!

Verder ga ik ’t vrij kort houden (het spijt me zeer, ma vergeef me dat maar ;) m’n slides eisen m’n aandacht op!). Ik ben nu volop aan’t studeren en dat is zwaarder dan ik had gedacht (of wilde beseffen ;))! Het lijkt allemaal veel minder en gemakkelijker dan in België, ma schijn bedriegt weleens en ’t Spaans maakt het best wel moeilijk.. Vrijdag heb ik ’t eerste en waarschijnlijk gemakkelijkste van mijn zes examens en ik blijf alles geven tot zaterdag 30 mei.. ik ga ervoor!
Maar maak je geen zorgen, ik ben nog altijd m’n eigenste zelve en pauzeer dus genoeg ;) De pauzes aan de rivier doen wonderen en ook ’s avonds valt er altijd wel iets te beleven: mojito- & karaokeavond (in die volgorde weliswaar :p), verkleed uitgaan (Sarah als cowboy, Anouk als hippie, Wendelien als new waver en ik als bij –om het mezelf niet te moeilijk te maken en te profiteren van ’t kostuum da moeke uit m’n verkleedkoffer heeft meegebracht :) maaaar originaliteit was zeker niet afwezig: m’n atribuut “een spuitbus honing” had veel succes!), een concert van een heel bekende Argentijn “Andres Calamaro”, boekenmarktje op de plaza mayor met folkconcertje op de achtergrond, een bar induiken met wat volk en mijn salsa- en flamencolessen.

U hoort het al.. ook tijdens de examens hou ik nog altijd van mijn leven hier, ook al zijn de nodige stress en vermoeidheid al aanwezig!

Medestudentjes, ongelooflijk veel succes! En niet-medestudentjes, geniet van het zonnetje daar in België! Ik probeer de twee te combineren ;)

Besoooo!